Prematüre Doğmak


"Oğlum 27 haftalık doğdu. Sisli ve karlı bir gece başka bir şehire, kuvozu olmayan bir ambulansla götürüldü. Yolda iki kere tekrar hayata döndürüldü ve boş kuvozu olan hastane arandı. Ben bu arada sezaryenden iyilesmekteydim. Gece yarısı bir telefon geldi hemsireye, cep telefonumu istiyorlarmis, benim ilk sorum "ölmüş mü? " :( yok hayır hala yaşıyor! O gece bu soruyu 2 kere daha sordum. Iki gün sonra taburcu olunca bebeğimi görmeye gideceğim dedim doktorum gidemezsin, iç kanama riski var dedi. Gittik yavaş yavaş yollar kar buz. 1,260 gr doğmuş minik mor bir şey, her tarafında bir kablo. 



Eline dokunabilirsin dediler. Eline dokunmak! Durumu çok kritikti. Her tarafı kaniyordu, cigerleri, beyni bobrekleri tam çalışmıyor. Onunla hep konuştum, neşeli ve umutlu şeyler söyledim. Çıkışta sel gibi aglasam da onun yanında asla. Böyle belki bir ay geçti, dedim ki keşke kucağıma alabilsem, hemşire hanım hemen geldi alabilirsiniz dedi :) kablolarıyla beraber kucağıma koydu. Ben de anlattım ona çabuk iyileş ki eve gidelim, ablan, baban, kedi, köpek hepimiz seni bekliyoruz. Belki de tesadüf bilmiyorum o günden sonra hızla iyileşmeye başladı. Beyin kanaması geriledi, cigerleri hava doldu, kendisi kısmen nefes almaya başladı. Bu sefer de yenidogan retinopati başladı ve başka bir hastaneye transfer oldu. Başarılı bir ameliyat sonrası kısa sürede kendini toparladı ve ilk emzirme denemesi için içeriye alındım. Önce sağ memeyi verdim, olmadı, tazyikli geldi ama sol memeyi mükemmel kavradi. Doktor geldi biraz sonra, haydi yeter yarım saat oldu çıkmanız gerekiyor dedi. Ben de sakayla karışık beni emiyor artık eve gotureyim dedim. Bir hafta sonra da eve getirdik :) şimdi 3 yaşına yakın ve hala emziriyorum."
Özlem Şahin